Shkruan: Ilmi REXHEPI

Nuk mbaj mend të kem shkruar me kaq tension ndonjëherë si sonte që sapo u ktheva nga mbrëmja e maturës së nxënësëve të medresesë ‘’Alaudin’’në Prishtinë.



Në jetën e njeriut ka ngjarje të cilat për nga emocionet dhe ndjenjat që ngjallin si dhe për nga mbresat që lënë, bëhen jo vetëm të paharruara, por me kalimin e viteve mbeten evenimentet më të rëndësishme të saj.



Kështu, kur patën festuar maturën një gjeneratë tjetër para disa vjetve, -banoja atëherë në Prishtinë,- një ndjenjë faji se po humbisja çaste pjekjeje me njerëz të papërsëritshëm më kishte shtyrë që pas kthimit në banesë t’i drejtohesha në këmbë sërish medresesë pas orës 12 të natës. Kam pasur bindje të thellë atëherë se nxënës të tillë s’mund të vinin më kurrë.



Shtysën për t’iu ribashkuar maturantëve në mbrëmje të tyre e provova edhe sonte, por, i ndodhur në rrethana të tjera, kësaj here u mjaftova me shkrim sa për t’iu përgjigjur disi asaj vetëdije të fortë detyrimi se duhet bërë patjetër diçka .



Që vështroja profesorë që më kishin ndezur në zemër flakat e para të dijeve dhe që vështroja fytyra të ndritura nxënësish plot premtim , që po i thoshin lamtumirën shkollës; pati për mua një rezonancë të fuqishme të tillë që më ngjalli ide dhe më çeli horizonte të reja mendimi dhe meditimi, më dha krahë e shpresë për të ardhmen dhe më korrigjoi një bindje timen të gabuar që kisha menduar se ata nxënësit e mëhershëm s’do të përsëriteshin më kurrë.



Nga fytyrat e tyre ta thotë shpirti se këta janë drita që nesër do të bindin të tjerët e këtij vendi se feja ka vitalitetin t’ua drejtojë jetesën. Performanca e tyre prej të lartësuarish shpirtërisht secilin e bind që ata përfaqësojnë prestigjin njerëzor të këtij vendi dhe të botës mbarë .



Sa i vështroj duke u menduar rreth tyre, gjithnjë, si në prapavijë, më shoqëronin një frikë dhe një dëshirë: Frika se mos ata nuk janë të vetëdijshëm mjaft për vlerat që kanë dhe dëshira që si me dorë t’ua kaloja bindjen se brengat e hallet me të cilat do të ndeshen janë jo më shumë se një notë muzikore të një kënge të qetë e të hareshme e prej elementesh të shumta si ylberi.



Sa herë më trembte kjo frikë e më rrembente kjo dëshirë tek i vështroja, thurja e thosha lutje për ta. Allahu i past pranuar!

Pas thënies, u rikthehesha përmbajtjeve dhe ndërtimeve të lutjeve, i pëlqeja dhe iu krenohesha, përpiqesha t’i mbaja mend për hera të ngjashme që tashmë besoja të ketë të tilla hera.



Vërtet, nga kjo mpleksje idesh të ndryshme e paksa të kundërta, e gjeta fillin pse lumturia dhe lamtumira përbëhen nga gati të njëjtat shkronja.

0 komente · 104 herë është lexuar ·