Shkruan: Ilir Saliu

Ende po mendoj,nuk mundem t; harroj se rrëshqita nga shkallët duke menduar se po ngjitem drejt majes e cila mbulohej nga retë e dendura.Vuaj nga dhembjet e kokës sime që harroi ti bëj llogaritjet e ngritjes nëpër shkallë.
Mundohem ta kuptoj se isha I pamend apo mendja më kishte ikur, e do kthehej kur do digjesha nga zjarri të cilin e ndeza me duart e mia.
Që nga dita e parë kur ika nga vendlindja ndihesha I huaj në atë vend,I lodhur nga malli për vendlindje ,cdo ditë e më tepër adaptohesha por prap ndihesha I tepërt në vatanin e të panjohurve që e shkelja me këmbë e nuk dija I kujt gjak ka cliruar kët; dhe…
Erdha o ju që smë njihni a do të doni të më shihni këtu vallë?
Do rri ca ditë thoja me vete e mendohesha , kërkoja të jetoja atje e most ë kthehesha në baltën e vendlindjes por prap e kotë,sit hotë fjala popullore “guri I randë peshon në vendin e vetë”…ecja andej e këndej po nuk më flihej e as po të alivanosesha…
O djelli që lind, o hëna e bukur, o drita që shkëlqen eja më mer se po vdes për mëmëdhenë.
Kalova netë të vështira , e ditë me dritë të errësuar , e vendosa të kthehem në vatrën time ,në rrugët me baltë port ë ëmbla si mjalti,po si most a dua këtë vënd ku linda , u rrita…
Ëndërr është të imagjinosh se mund të jetosh atje ku nuk njeh ashkënd,në ëndërr do e shohësh vendin ku ke lindur por nuk do ta ndjesh ëmbëlsinë e gëzimit,lotit vajit e hidhërimit,jo nuk është gjithcka ujë , e asë uji nuk është gjithcka,lëre veten të mendoj sa e gjatë është dita pa natën ashtu dhe jeta është e gjatë pa vendlindjen ku uji është bile më I ëmbël se mjalti…
Po qëndroj në këmbë sa nuk jam plakur e të më bëhet metri kilometer , po kujtoj ditët e lumtura dhe të hidhura kur qeshëm nga gëzimi e vajtuam nga malli e trishtimi , kur lufta ishte ke pragu e kur lumturia na erdhi më pas në dhomë…
Kjo dhembje është e imja dhe e vllezërve të mi , e unë jam mërgimtari I përmalluar për vendlindje…